نـمی دانم چـه می خـواهم خــدايـا

بـه دنـبال چـه می گردم شـب و روز

نـمی دانم چـه می خـواهم خــدايـا

بـه دنـبال چـه می گردم شـب و روز

چـه می جويد نگاه خـسته مــن

چـرا افـسرده اسـت ايـن قـلب پـر ســوز

ز جـمع آشـنايان مي گريزم

به كـنجی می خزم آرام و خـاموش

نگاهم غـوطه ور در تـيرگی هـا

بـه بـيمار دل خـود می دهـم گــوش

گـريزانم از ايـن مـردم كـه بـا مـن

بـه ظـاهر هـمدم  و يـكـرنـگ هـستند

ولی در باطن از فرط حقارت

بـدامانم دو صـد پـيرايه بـسـتـند

از ايـن مـردم كه تا حرفم شنيدند

برويم چـون گلی خوشبو شكفتند

ولی آن دم كه در خلوت نشستند

مـرا ديـوانه ای بـد نـام گـفتند

دل مـن ای دل ديـوانه مـن

كـه می سوزی از اين بيگانگی هـا

مـكـن ديگر ز دسـت غـير فـــريـاد

خــدا را بـس كـن ايـن ديــــوانـگی هـــا